آریا لویی یازدهم

در این میانه تابستان ، هُرم هوای داغ ظهرگاهی در مقابل گرمای لبخند و برق نگاه تو به سردی و کرختی تن می زند. این روزهای بالندگی ات را نميتوان با اعداد و ارقام شمرد ، که لحظه لحظه اش شگفت است و بی بدیل است! ما به بودن تو در زندگی خود می بالیم؛ امیدوارم روزی که توانستی این نوشته را بخوانی تو هم به داشتن ما افتخار کنی . ...

بالاخره ماه محرم و صفر تموم شد و ما جشن تولد آرياي نازنين را جمعه بعدازظهر 27 ديماه با يك ماه و نيم تاخير برگزار كرديم. كلي مهمون داشتيم و خوش به حال آريا شد يه عالمه كادوهاي قشنگ گرفت ، مامان جونش يه سه چرخه قرمز خوشكل بهش كادو داد ، خاله جونش يه داداشي خريده بود كه هم قد و قواره خود آرياست و خيليييييييييييييي دوستش داره ... خلاصه حسابي بهش خوش گذشت . اصلاً فكر نمي كردم اينقدر خوشحال بشه و با بچه هاي كوچولو بازي كنه . آريا جان تازه تاتا كردن ياد گرفته ولي يه لحظه هم نمي نشست و مدام در راه پذيرايي و اتاق خودش كه پر از بادكنك كرده بوديمش راه مي رفت . براي شام پذيراي يه تعدادي از مهمونها بوديم . آريا خيلي دير وقت خوابيد فكر كنم حدود ساعت 1...

آريا خان ديگه داره مرد ميشه ، خيلي دوست داره راه بره و خودش از چهاردست و پا راه رفتن خسته شده . با ايما و اشاره سعي مي كنه بفهمونه كه دستاي منا بگيريد تاتا كنم ... تازه غذا خوردن هم ياد گرفته و سر ميز غذا بشقاب و قاشق چنگال براش مي ذارم ، هرچند كه خيلي ريخت و پاش ميكنه و در پايان هم قاشق را رها و با دستاي كوچولوش غذاش را له مي كنه و ماماني را وادار به تعويض كل لباساش مي كنه ، ولي به هرحال بايد غذا خوردن با قاشق و چنگال را ياد بگيره ... ديگه ميلي به خوردن سوپ و غذاهاي ميكس شده نداره و حتي سر ميزه چند بار بشقاب خودش را با بشقاب ماماني و باباييش مقايسه ميكنه و خدا نكنه يه چيز اضافه تو بشقاب ما باشه كه مي ره سراغش و ديگه بايد بي خيال اون بشقاب...

امروز اولين روز از يازدهيمن ماه زندگي قشنگ پسرم آرياست ، اگه خدا بخواد دو ماه ديگه تولد يك سالگيش . آريا حدود يك ماهي هست كه دستش را به مبل و ديوار مي گيره و آروم آروم راه ميره و الان  ديگه جرآت پيدا كرده و و بين مبل ها دستش را رها ميكنه اما گاهي هم ميخوره زمين . فكر كنم اگه خدا بخواد براي يك سالگيش راه افتاده باشه ... ...